Lotgenoten
Geschreven op 19 november 2026
Vanochtend had ik een gesprek met mijn schilder.
Hij is net als ik in remissie.
Mooi woord is dat, remissie van kanker. We weten allebei niet hoe de toekomst eruitziet.
Tijdens de koffie noemde hij mij een lotgenoot.
En van hem kan ik dat horen.
Ja.
Ik hoef hem niet uit te leggen hoe het is als ik moe ben. Of overprikkeld.
Ook hij zegt dat hij het niet echt aan mensen kan uitleggen.
"Nee," zeg ik. "Ik ook niet."
Het is continu opnieuw plannen van je energie. Opnieuw kijken naar wat er mogelijk is.
Kan ik dit wel?
En als het vandaag niet lukt, wanneer dan wel?
Hij komt mijn keukenkastjes schilderen. In precies de kleur die ik wil.
Hij is de beste schilder die er is.
Ik wacht al sinds het begin van dit jaar op hem. Voor de zomer zou het gebeuren, maar toen werd het: we kijken na de zomer.
En na de zomer schoof de tijd ook weer een beetje op.
Ja, zo gaat dat dan, hè?
Zo gaat dat met kanker in je lijf.
Minder tijd, meer ruimte.
Meer ruimte voor de dagen waarop het lichaam niet wil. Voor plannen die veranderen. Voor dingen die gewoon wat langer duren.
Maar nu is hij er.
En ik verlang naar die nieuwe kleur.
Het wordt echt heel gaaf.
En ondertussen was het ook fijn om samen koffie te drinken. Om met een lotgenoot te praten zonder dat je hoeft uit te leggen hoe de dingen voor je zijn.
Hij weet het.
En ik weet het ook.


Joanne van Heumen is schrijver en systemisch begeleider bij verandering en verlies. Zij werkt met het verhaal van Inanna en is opgeleid bij Phoenix Opleidingen.
Over Joanne →






