Wat is de afdaling van Inanna?
Geschreven op 11 november 2026
Waar komt het verhaal vandaan?
Vijfduizend jaar geleden zaten vrouwen in een tempel en vertelden elkaar hoe de koningin afdaalde. Ze vertelden het niet als verhaal. Ze vertelden het als kompas. Omdat elke vrouw ooit zou moeten zakken.
Later werd het verhaal in spijkerschrift op klei gezet. Toen kwamen er andere goden. De tempels vielen. De klei brak. De vrouwen die het wisten, werden stil gemaakt.
Maar het verhaal liet zich niet doden. Het reisde door dromen en sprookjes, van grootmoeder naar kleindochter, zonder dat er woorden voor waren. Pas in de vorige eeuw werden de tabletten weer gelezen.
Wat gebeurt er bij de zeven poorten?
Inanna heeft alles. Een kroon, een troon, een volk. En toch hoort ze een roep van beneden. Ze gaat.
Bij elke poort staat een wachter. Hij vraagt haar iets te geven. Eerst haar kroon. Bij de zevende poort haar gewaad.
Elke keer vraagt zij: waarom? Elke keer krijgt ze hetzelfde antwoord. Stil, Inanna. De wetten van de onderwereld kennen geen vragen.
Zij geeft het. Poort na poort. Tot ze naakt staat. En verder gaat.
Wat gebeurt er in de onderwereld?
Beneden wacht Ereshkigal, haar zuster. De koningin van het donker.
Ereshkigal ziet haar. Drie dagen en drie nachten hangt Inanna aan de haak.
Boven blijft Ninshubur, haar trouwe vriendin, staan. Ze wacht. En als het te lang duurt, gaat ze hulp halen.
Dan komen de kleine wezens. Ze oordelen niet. Ze willen niets oplossen. Ze zijn er alleen, en ze voelen mee met Ereshkigal in haar pijn. Juist daardoor mag Inanna weer opstaan.
Hoe komt Inanna terug?
Inanna klimt. Bij elke poort krijgt zij terug wat zij gaf. Maar zij draagt het anders.
De terugkeer is niet gratis. De onderwereld vraagt iemand in haar plaats. Dat wordt Dumuzi, haar geliefde, die boven gewoon doorleefde terwijl zij zakte.
Het verhaal belooft dus niets. Het zegt niet dat je sterker terugkomt, of mooier, of beter. Het zegt alleen: wie terugkomt, komt anders terug.
Waarom raakt dit verhaal vrouwen nu nog?
Omdat zoveel vrouwen herkennen waar Inanna begint. Van buiten klopt het. Je functioneert. Je regelt. Je draagt. En ergens onderweg is sterk zijn overleven geworden. Geen kracht meer.
Wat de meeste vrouwen dan doen: ze proberen iets bij te doen. Een boek op het nachtkastje. Een retraite. Een nieuwe ochtendroutine. Elke keer komt er iets bij. Maar wat je draagt, wordt niet lichter.
Inanna kreeg niets bij. Bij elke poort legde ze iets neer.
Dat maakt dit verhaal anders dan bijna alles wat je over groei leest. Het gaat niet over méér worden. Het gaat over neerleggen wat je te lang gedragen hebt, en kijken wat er dan overblijft.
Hoe loop je zelf een afdaling?
Je hoeft niet naar Sumer. Je hoeft ook niet te weten waar je uitkomt.
Begin vandaag met één vraag. Dezelfde vraag die Inanna bij elke poort kreeg, maar dan van jezelf: wat leg ik af?
Schrijf op wat als eerste opkomt. Niet wat je zou moeten loslaten. Wat je eigenlijk al niet meer wilt dragen.
Wat is een afdalingsritueel?
Een oud patroon: eerst zakken, dan weer boven komen. Bij elke stap laat je iets los. De mythe van Inanna is het oudste voorbeeld dat we kennen.
Kan ik een afdaling alleen doen?
Voor de meeste vrouwen wel. Je luistert, je trekt een kaart, je voelt wat er beweegt. Zit je nu in een crisis, zoek dan eerst iemand die met je meeloopt, zoals je huisarts of een therapeut. Dit kan later nog.


Joanne van Heumen is schrijver en systemisch begeleider bij verandering en verlies. Zij werkt met het verhaal van Inanna en is opgeleid bij Phoenix Opleidingen.
Over Joanne →





