Blog

Wat is de afdaling van Inanna?

Geschreven op 11 november 2026

Waar komt het verhaal vandaan?

Vijfduizend jaar geleden zaten vrouwen in een tempel en vertelden elkaar hoe de koningin afdaalde. Ze vertelden het niet als verhaal. Ze vertelden het als kompas. Omdat elke vrouw ooit zou moeten zakken.

Later werd het verhaal in spijkerschrift op klei gezet. Toen kwamen er andere goden. De tempels vielen. De klei brak. De vrouwen die het wisten, werden stil gemaakt.

Maar het verhaal liet zich niet doden. Het reisde door dromen en sprookjes, van grootmoeder naar kleindochter, zonder dat er woorden voor waren. Pas in de vorige eeuw werden de tabletten weer gelezen.

Wat gebeurt er bij de zeven poorten?

Inanna heeft alles. Een kroon, een troon, een volk. En toch hoort ze een roep van beneden. Ze gaat.

Bij elke poort staat een wachter. Hij vraagt haar iets te geven. Eerst haar kroon. Bij de zevende poort haar gewaad.

Elke keer vraagt zij: waarom? Elke keer krijgt ze hetzelfde antwoord. Stil, Inanna. De wetten van de onderwereld kennen geen vragen.

Zij geeft het. Poort na poort. Tot ze naakt staat. En verder gaat.

Wat gebeurt er in de onderwereld?

Beneden wacht Ereshkigal, haar zuster. De koningin van het donker.

Ereshkigal ziet haar. Drie dagen en drie nachten hangt Inanna aan de haak.

Boven blijft Ninshubur, haar trouwe vriendin, staan. Ze wacht. En als het te lang duurt, gaat ze hulp halen.

Dan komen de kleine wezens. Ze oordelen niet. Ze willen niets oplossen. Ze zijn er alleen, en ze voelen mee met Ereshkigal in haar pijn. Juist daardoor mag Inanna weer opstaan.

Hoe komt Inanna terug?

Inanna klimt. Bij elke poort krijgt zij terug wat zij gaf. Maar zij draagt het anders.

De terugkeer is niet gratis. De onderwereld vraagt iemand in haar plaats. Dat wordt Dumuzi, haar geliefde, die boven gewoon doorleefde terwijl zij zakte.

Het verhaal belooft dus niets. Het zegt niet dat je sterker terugkomt, of mooier, of beter. Het zegt alleen: wie terugkomt, komt anders terug.

Waarom raakt dit verhaal vrouwen nu nog?

Omdat zoveel vrouwen herkennen waar Inanna begint. Van buiten klopt het. Je functioneert. Je regelt. Je draagt. En ergens onderweg is sterk zijn overleven geworden. Geen kracht meer.

Wat de meeste vrouwen dan doen: ze proberen iets bij te doen. Een boek op het nachtkastje. Een retraite. Een nieuwe ochtendroutine. Elke keer komt er iets bij. Maar wat je draagt, wordt niet lichter.

Inanna kreeg niets bij. Bij elke poort legde ze iets neer.

Dat maakt dit verhaal anders dan bijna alles wat je over groei leest. Het gaat niet over méér worden. Het gaat over neerleggen wat je te lang gedragen hebt, en kijken wat er dan overblijft.

Hoe loop je zelf een afdaling?

Je hoeft niet naar Sumer. Je hoeft ook niet te weten waar je uitkomt.

Begin vandaag met één vraag. Dezelfde vraag die Inanna bij elke poort kreeg, maar dan van jezelf: wat leg ik af?

Schrijf op wat als eerste opkomt. Niet wat je zou moeten loslaten. Wat je eigenlijk al niet meer wilt dragen.

Wat is een afdalingsritueel?

Een oud patroon: eerst zakken, dan weer boven komen. Bij elke stap laat je iets los. De mythe van Inanna is het oudste voorbeeld dat we kennen.

Kan ik een afdaling alleen doen?

Voor de meeste vrouwen wel. Je luistert, je trekt een kaart, je voelt wat er beweegt. Zit je nu in een crisis, zoek dan eerst iemand die met je meeloopt, zoals je huisarts of een therapeut. Dit kan later nog.

1.1 · De Kroon. Wat je hoofd draagt. Uit het kaartendeck De Afdaling van Inanna.
Over mij
Joanne van Heumen

Joanne van Heumen is schrijver en systemisch begeleider bij verandering en verlies. Zij werkt met het verhaal van Inanna en is opgeleid bij Phoenix Opleidingen.

Over Joanne →
Lees ook
R.2 · De Afdaling. Zeven poorten naar beneden. Uit het kaartendeck De Afdaling van Inanna.
Wat zijn de zeven poorten van Inanna?De zeven poorten zijn de drempels die Inanna passeert op weg naar de onderwereld. Het is een Sumerische mythe, bewaard op kleitabletten van bijna vierduizend jaar oud. Bij elke poort vraagt de wachter haar iets af te leggen: haar kroon, haar oorringen, haar ketting, haar borstplaat, haar armband, haar meetstok, haar gewaad. Bij de laatste poort staat zij naakt.Lees verder →
1.2 · De Kroon, Het Zelfbeeld. Wie denk je te zijn? Uit het kaartendeck De Afdaling van Inanna.
Voor de spiegelMorgen sta ik voor de spiegel. Ik kijk haar aan — de vrouw die terugkijkt. Wie ben jij? Ben je blij met het beeld dat je ziet? Kun je haar werkelijk ontmoeten? Of ontmoet je haar met vluchtige ogen?Lees verder →
Joanne van Heumen tijdens een opstelling
Hoe neem je afscheid van iemand die nog leeft?Levend verlies is rouw om iemand die nog leeft. Een broer die niet meer bereikbaar is. Een vader die verdwijnt in dementie. Er is geen graf en geen ritueel, en daarom is het zo moeilijk. Afscheid nemen gaat hier niet over loslaten. Het gaat over leren dragen: verdriet en liefde tegelijk.Lees verder →
Waarom is hulp aannemen zo moeilijk?Hulp aannemen is moeilijk als je hebt geleerd te geven, te dragen en sterk te zijn. Aannemen voelt dan als schuld, als afhankelijk worden, als een stukje van jezelf kwijtraken. Maar aannemen is geen nederlaag. Het is zeggen: ik wil blijven. En wie hulp aanneemt, geeft de ander iets terug: de kans om voor je te zorgen.Lees verder →
Een lege kring van stoelen in een stille ruimte met hoge ramen
Hoe help je iemand die rouwt?Je helpt iemand die rouwt niet door het op te lossen of sneller te laten gaan. Rouw wil ruimte. Een plek waar iemand zegt: blijf maar even hier. Zodat verdriet, liefde en verlies zichtbaar mogen worden. Soms is stil aanwezig zijn het enige wat nodig is.Lees verder →
Joanne van Heumen, moe en zacht, onder een deken op de bank
Hoe vier je kerst als je ziek bent?Als je ziek bent, mag kerst klein zijn. Een kleine tafel, geen overvloed, geen moeten. Een dekentje, omdat het nu niet anders kan. Je merkt dat je in het echte leven niet zoveel nodig hebt: aanwezigheid, warmte en de ruimte om te zijn zoals je bent. Dat is genoeg.Lees verder →
Joanne van Heumen in een spijkerblouse, peinzend tussen de bomen
Waarom helpt een ritueel bij rouw?Een ritueel helpt bij rouw omdat het een plek geeft. Rouw laat zich niet begrijpen of oplossen. Ze vraagt om bedding: een veilige ruimte waarin verdriet, boosheid, ontkenning en hoop er mogen zijn. In die omhulling durft wat lang verstopt zat zich te laten zien. Niet om het op te lossen, maar om het te laten bestaan.Lees verder →
Hoe werkt onverwerkte rouw door in een familie?Onverwerkte rouw werkt generaties door. Als een stilte die te zwaar is, als woorden die niet gesproken mogen worden, als levens die klein blijven uit trouw aan wat ooit stopte. Systemisch werk kijkt daarnaar: het ziet wat gestorven is, buigt voor wat niet te repareren is, en keert dan terug naar het leven van nu.Lees verder →Hoe lang duurt rouw?Rouw heeft geen klok. Er is geen aantal maanden waarna het voorbij hoort te zijn, ook al vindt je omgeving dat vaak wel. Rouw beweegt in adem en stilte, soms in een schreeuw. Wat helpt, is geen haast. Wat helpt, zijn de mensen die blijven wanneer het verdriet niet meer te troosten is, alleen te dragen.Lees verder →Wat doe je als iemand het contact verbreekt?Als iemand de deur dichthoudt, blijft er vaak iets in je aankloppen. Je stuurt brieven, je belt aan, je loopt weg en komt terug. Wat helpt, is niet harder kloppen. Wat helpt, is dat de volwassen vrouw in jou naast het kleine meisje gaat zitten dat blijft verlangen, een hand op haar rug legt en zegt: ga je mee?Lees verder →Wat gebeurt er in een zweethut?In een zweethut zit je in het donker, in vuur en hitte, met ritme, trommels en zang. Daarna volgt een onderdompeling in ijskoud water. Het is een reis naar binnen. Wat vastzit, mag opborrelen: verdriet, angst, liefde. Voor mij werd het een plek waar dood en leven dichtbij elkaar kwamen, en waar ruimte ontstond in mijn lijf.Lees verder →Waarom praten we in families niet over de dood?In veel families wordt na een vroege dood niet meer over de dood gesproken. Verdriet, pijn en angst worden niet genoemd. Zo blijft een verlies generaties lang voelbaar, zonder dat iemand het benoemt. Soms begint het weer te bewegen met iets kleins: een graf bezoeken, onkruid wieden, samen schoonmaken. Met liefde.Lees verder →
Meer van mijn blog →