Voor de spiegel
Geschreven op 18 oktober 2026
Morgen sta ik voor de spiegel. Ik kijk haar aan — de vrouw die terugkijkt. Wie ben jij? Ben je blij met het beeld dat je ziet? Kun je haar werkelijk ontmoeten? Of ontmoet je haar met vluchtige ogen?
En jij.
Ik heb alles gezien. Hoe je weggaat als het moeilijk wordt. Afstand was makkelijker dan blijven. Vrijheid werd een vlucht.
En ik? Ik ben blijven staan. Onelegant. Het deed pijn. Ik stond er nog.
Ik heb zo vaak gedacht: dit klopt niet. Hoe recht recht was. En krom krom. Hoe verleidelijk het was om mijn gelijk ertussen te zetten. Om te zeggen: zie je wel.
Toen leerde het leven me ademen. Ik bleef staan waar het pijn deed.
Ik dacht dat waar zijn en gelijk krijgen hetzelfde waren. Ze zijn het niet. Liefde is blijven terwijl alles in je wil vertrekken. In het blijven werd ik vrij.
Verder kijken dan mijn gekwetste deel. Verder dan de behoefte om begrepen te worden.
En dan keer ik terug naar de spiegel. Naar haar. Naar mij.
Ook jij bent niet onschuldig, Joanne. Niet schuldig. Maar ook niet onschuldig.
Ook jij hebt patronen. Ook jij bent vertrokken. Ook jij hebt de ander niet werkelijk ontmoet.
En toch. Als ik alles afpel: ik heb geprobeerd waarachtig te zijn. Recht recht te noemen, krom krom. Niet weg te kijken.
Dat is alles wat een mens kan doen. Aanwezig blijven. Met open ogen.


Joanne van Heumen is schrijver en systemisch begeleider bij verandering en verlies. Zij werkt met het verhaal van Inanna en is opgeleid bij Phoenix Opleidingen.
Over Joanne →





