De gedichten

Fluisteringenkleine gedichten over rouw en leven.

Ik wil geen hoop die me omhoog duwt.
Ik wil liefde die me laat zakken.

Het fluisteringenboekje

Er zijn avonden dat stilstaan niet lukt.
Momenten dat alles tegelijk binnenkomt.
Of dat je wel even wilt zitten,
maar niet weet waar je moet beginnen.

Het fluisteringenboekje.
Kleine gedichten, over zakken, rouw, kracht en leven.
Ook als je rouwt om iemand die er nog is — wat levend verlies heet.

Je slaat het open, ergens.
Je leest een paar regels.

Ik heb geen applaus nodig
voor mijn uithoudingsvermogen.

Ik heb zachtheid nodig.
En soms alleen je aanwezigheid.

En je blijft er even bij.

De woorden vragen niets van je.
Open het waar je ogen vallen.
Dat is precies de goede plek.

Laat je naam achter. Dan komt het naar je toe.

Af en toe stuur ik je nog iets kleins — een fluistering, een gedicht, een woord voor de stille avonden. Je kunt je daar op ieder moment voor afmelden.

Wat anderen zeggen
“Ik leerde van jou: het is wat het is, en het is oké als ik me somber voel. Ik voelde me in mijn waarde gelaten.”

— R.R.

“Je actief uitreikende hand, zonder beoordeling of veroordeling maar met aanmoediging. Het altijd aanbieden van een perspectief uit liefde en grootsheid, als ik wat negatiefs heb ervaren.”

— S.U.

Het boek

De dag dat de diagnose kwam

Ik schreef om woorden te geven aan wat ik voelde. Dat werd Kippensoep.

Kippensoep →

De luisterafdaling

De afdaling, verteld

Zeven poorten, en bij elke poort leg je iets af.

Hé Vrouw, wie ben je dan? →