Blog

Waarom is hulp aannemen zo moeilijk?

Geschreven op 8 april 2026

Ik wil eerlijk beginnen.

Ik heb kanker. Chronisch. Levenslang.

Ik ben op de terugweg van alles onder nul. En ik zoek naar een nieuwe vorm in mijn leven.

Tijdens mijn ziekte, op de diepste punten, heb ik veel geschreven. Schrijven geeft mij ruimte om te voelen. En vorm om te durven delen. Het heeft mij een uitweg geboden in een donkere periode.

Dit gedicht komt uit mijn dagboek. Vanuit de eerste momenten na de diagnose.

Aannemen als medicijn

aannemen is voor mij nooit vanzelfsprekend geweest.

ik, ik leerde geven. dragen. sterk zijn.

ik, ik leerde niet om te ontvangen. niet om te leunen. niet om mijn hand op te houden en te zeggen: help me. ik kan het niet alleen.

aannemen voelde als schuld. als afhankelijk worden. als een stukje van mezelf kwijtraken.

maar nu… nu mijn lichaam stopt, nu mijn energie weglekt, nu ik niet meer door kan duwen, nu moet ik. nu moet ik aannemen.

want mijn lijf geeft niet om trots. mijn cellen vragen niet of het uitkomt.

aannemen is geen nederlaag. het is leven. het is zeggen: ik wil blijven. ik wil herstellen. ik kies voor mij.

en het is spannend. want aannemen maakt me zacht op plekken waar ik ooit hard moest worden.

maar elke keer dat ik iemand binnenlaat, met soep, een kaartje, een zin, voel ik iets verschuiven. een oud patroon dat breekt. een nieuwe ruimte die opent.

ik, ik leer nu wat ik al die jaren heb omzeild: dat liefde twee kanten op stroomt. dat geven pas klopt als je ook kunt nemen. dat houden van ook betekent je laten dragen wanneer je zelf niet meer kunt.

aannemen is nu mijn medicijn. niet de pillen, maar de mensen. niet de schema's, maar de handen die reiken.

ik leer langzaam, traag, schurend, dat leven pas echt wordt als ik het niet meer alleen probeer te doen.

ik oefen. elke dag. een beetje minder sterk. een beetje meer mens.

dit is mijn werk nu: aannemen. ademen. blijven.

Wat geef je de ander als je hulp aanneemt?

Ik las dit gedicht voor op de lancering van de We4U app van Josine van der Brug, die ik ken uit de Golden Circle.

Josine zei een keer iets tegen mij wat me raakte. Dat mijn woorden troost brengen, omdat ik ook de strubbelingen laat zien. Niet alleen het mooie, maar ook wat schuurt.

En ze zei iets wat ik zelf nooit zo had gezien: dat je de ander iets geeft als die voor je mag zorgen.

Sinds de lancering geeft Josine dit gedicht mee aan mensen, via We4U. Op 31 oktober 2026 verscheen het ook in de rubriek MantelMoedig van Stichting De Roodkapjes, bij haar verhaal. Zij hoopt dat deze woorden anderen helpen om eerder hulp te vragen.

Welke hulp wijs jij nog af?

Drie vragen. Niet om nu te beantwoorden. Om mee te nemen.

Ik heb bijna vijftig jaar geleefd zonder te vragen. En ik vermoed dat ik niet de enige ben. Wanneer heb jij voor het laatst om hulp gevraagd? En hoe voelde dat?

Als jij werkt met mensen, durf je dan je eigen kwetsbaarheid te laten zien? Misschien begint hulp vragen niet bij een formulier. Misschien begint het bij iemand die zegt: ik vond het ook moeilijk.

En als je eerlijk bent: welke hulp wijs jij nog steeds af? Niet omdat je het niet nodig hebt. Maar omdat aannemen nog steeds voelt als verliezen.

Over mij
Joanne van Heumen

Joanne van Heumen is schrijver en systemisch begeleider bij verandering en verlies. Zij werkt met het verhaal van Inanna en is opgeleid bij Phoenix Opleidingen.

Over Joanne →
Lees ook
1.1 · De Kroon. Wat je hoofd draagt. Uit het kaartendeck De Afdaling van Inanna.
Wat is de afdaling van Inanna?De afdaling van Inanna is een van de oudste verhalen die we kennen. Het komt uit Sumer, in het zuiden van het huidige Irak, en is bewaard op kleitabletten. Inanna, koningin van hemel en aarde, daalt af naar de onderwereld van haar zuster Ereshkigal. Bij elk van de zeven poorten legt zij iets neer. Ze komt terug, maar anders.Lees verder →
R.2 · De Afdaling. Zeven poorten naar beneden. Uit het kaartendeck De Afdaling van Inanna.
Wat zijn de zeven poorten van Inanna?De zeven poorten zijn de drempels die Inanna passeert op weg naar de onderwereld. Het is een Sumerische mythe, bewaard op kleitabletten van bijna vierduizend jaar oud. Bij elke poort vraagt de wachter haar iets af te leggen: haar kroon, haar oorringen, haar ketting, haar borstplaat, haar armband, haar meetstok, haar gewaad. Bij de laatste poort staat zij naakt.Lees verder →
1.2 · De Kroon, Het Zelfbeeld. Wie denk je te zijn? Uit het kaartendeck De Afdaling van Inanna.
Voor de spiegelMorgen sta ik voor de spiegel. Ik kijk haar aan — de vrouw die terugkijkt. Wie ben jij? Ben je blij met het beeld dat je ziet? Kun je haar werkelijk ontmoeten? Of ontmoet je haar met vluchtige ogen?Lees verder →
Joanne van Heumen tijdens een opstelling
Hoe neem je afscheid van iemand die nog leeft?Levend verlies is rouw om iemand die nog leeft. Een broer die niet meer bereikbaar is. Een vader die verdwijnt in dementie. Er is geen graf en geen ritueel, en daarom is het zo moeilijk. Afscheid nemen gaat hier niet over loslaten. Het gaat over leren dragen: verdriet en liefde tegelijk.Lees verder →
Een lege kring van stoelen in een stille ruimte met hoge ramen
Hoe help je iemand die rouwt?Je helpt iemand die rouwt niet door het op te lossen of sneller te laten gaan. Rouw wil ruimte. Een plek waar iemand zegt: blijf maar even hier. Zodat verdriet, liefde en verlies zichtbaar mogen worden. Soms is stil aanwezig zijn het enige wat nodig is.Lees verder →
Joanne van Heumen, moe en zacht, onder een deken op de bank
Hoe vier je kerst als je ziek bent?Als je ziek bent, mag kerst klein zijn. Een kleine tafel, geen overvloed, geen moeten. Een dekentje, omdat het nu niet anders kan. Je merkt dat je in het echte leven niet zoveel nodig hebt: aanwezigheid, warmte en de ruimte om te zijn zoals je bent. Dat is genoeg.Lees verder →
Joanne van Heumen in een spijkerblouse, peinzend tussen de bomen
Waarom helpt een ritueel bij rouw?Een ritueel helpt bij rouw omdat het een plek geeft. Rouw laat zich niet begrijpen of oplossen. Ze vraagt om bedding: een veilige ruimte waarin verdriet, boosheid, ontkenning en hoop er mogen zijn. In die omhulling durft wat lang verstopt zat zich te laten zien. Niet om het op te lossen, maar om het te laten bestaan.Lees verder →
Hoe werkt onverwerkte rouw door in een familie?Onverwerkte rouw werkt generaties door. Als een stilte die te zwaar is, als woorden die niet gesproken mogen worden, als levens die klein blijven uit trouw aan wat ooit stopte. Systemisch werk kijkt daarnaar: het ziet wat gestorven is, buigt voor wat niet te repareren is, en keert dan terug naar het leven van nu.Lees verder →Hoe lang duurt rouw?Rouw heeft geen klok. Er is geen aantal maanden waarna het voorbij hoort te zijn, ook al vindt je omgeving dat vaak wel. Rouw beweegt in adem en stilte, soms in een schreeuw. Wat helpt, is geen haast. Wat helpt, zijn de mensen die blijven wanneer het verdriet niet meer te troosten is, alleen te dragen.Lees verder →Wat doe je als iemand het contact verbreekt?Als iemand de deur dichthoudt, blijft er vaak iets in je aankloppen. Je stuurt brieven, je belt aan, je loopt weg en komt terug. Wat helpt, is niet harder kloppen. Wat helpt, is dat de volwassen vrouw in jou naast het kleine meisje gaat zitten dat blijft verlangen, een hand op haar rug legt en zegt: ga je mee?Lees verder →Wat gebeurt er in een zweethut?In een zweethut zit je in het donker, in vuur en hitte, met ritme, trommels en zang. Daarna volgt een onderdompeling in ijskoud water. Het is een reis naar binnen. Wat vastzit, mag opborrelen: verdriet, angst, liefde. Voor mij werd het een plek waar dood en leven dichtbij elkaar kwamen, en waar ruimte ontstond in mijn lijf.Lees verder →Waarom praten we in families niet over de dood?In veel families wordt na een vroege dood niet meer over de dood gesproken. Verdriet, pijn en angst worden niet genoemd. Zo blijft een verlies generaties lang voelbaar, zonder dat iemand het benoemt. Soms begint het weer te bewegen met iets kleins: een graf bezoeken, onkruid wieden, samen schoonmaken. Met liefde.Lees verder →
Meer van mijn blog →