Waarom is hulp aannemen zo moeilijk?
Geschreven op 8 april 2026
Ik wil eerlijk beginnen.
Ik heb kanker. Chronisch. Levenslang.
Ik ben op de terugweg van alles onder nul. En ik zoek naar een nieuwe vorm in mijn leven.
Tijdens mijn ziekte, op de diepste punten, heb ik veel geschreven. Schrijven geeft mij ruimte om te voelen. En vorm om te durven delen. Het heeft mij een uitweg geboden in een donkere periode.
Dit gedicht komt uit mijn dagboek. Vanuit de eerste momenten na de diagnose.
Aannemen als medicijn
aannemen is voor mij nooit vanzelfsprekend geweest.
ik, ik leerde geven. dragen. sterk zijn.
ik, ik leerde niet om te ontvangen. niet om te leunen. niet om mijn hand op te houden en te zeggen: help me. ik kan het niet alleen.
aannemen voelde als schuld. als afhankelijk worden. als een stukje van mezelf kwijtraken.
maar nu… nu mijn lichaam stopt, nu mijn energie weglekt, nu ik niet meer door kan duwen, nu moet ik. nu moet ik aannemen.
want mijn lijf geeft niet om trots. mijn cellen vragen niet of het uitkomt.
aannemen is geen nederlaag. het is leven. het is zeggen: ik wil blijven. ik wil herstellen. ik kies voor mij.
en het is spannend. want aannemen maakt me zacht op plekken waar ik ooit hard moest worden.
maar elke keer dat ik iemand binnenlaat, met soep, een kaartje, een zin, voel ik iets verschuiven. een oud patroon dat breekt. een nieuwe ruimte die opent.
ik, ik leer nu wat ik al die jaren heb omzeild: dat liefde twee kanten op stroomt. dat geven pas klopt als je ook kunt nemen. dat houden van ook betekent je laten dragen wanneer je zelf niet meer kunt.
aannemen is nu mijn medicijn. niet de pillen, maar de mensen. niet de schema's, maar de handen die reiken.
ik leer langzaam, traag, schurend, dat leven pas echt wordt als ik het niet meer alleen probeer te doen.
ik oefen. elke dag. een beetje minder sterk. een beetje meer mens.
dit is mijn werk nu: aannemen. ademen. blijven.
Wat geef je de ander als je hulp aanneemt?
Ik las dit gedicht voor op de lancering van de We4U app van Josine van der Brug, die ik ken uit de Golden Circle.
Josine zei een keer iets tegen mij wat me raakte. Dat mijn woorden troost brengen, omdat ik ook de strubbelingen laat zien. Niet alleen het mooie, maar ook wat schuurt.
En ze zei iets wat ik zelf nooit zo had gezien: dat je de ander iets geeft als die voor je mag zorgen.
Sinds de lancering geeft Josine dit gedicht mee aan mensen, via We4U. Op 31 oktober 2026 verscheen het ook in de rubriek MantelMoedig van Stichting De Roodkapjes, bij haar verhaal. Zij hoopt dat deze woorden anderen helpen om eerder hulp te vragen.
Welke hulp wijs jij nog af?
Drie vragen. Niet om nu te beantwoorden. Om mee te nemen.
Ik heb bijna vijftig jaar geleefd zonder te vragen. En ik vermoed dat ik niet de enige ben. Wanneer heb jij voor het laatst om hulp gevraagd? En hoe voelde dat?
Als jij werkt met mensen, durf je dan je eigen kwetsbaarheid te laten zien? Misschien begint hulp vragen niet bij een formulier. Misschien begint het bij iemand die zegt: ik vond het ook moeilijk.
En als je eerlijk bent: welke hulp wijs jij nog steeds af? Niet omdat je het niet nodig hebt. Maar omdat aannemen nog steeds voelt als verliezen.

Joanne van Heumen is schrijver en systemisch begeleider bij verandering en verlies. Zij werkt met het verhaal van Inanna en is opgeleid bij Phoenix Opleidingen.
Over Joanne →






