Hoe lang duurt rouw?
Geschreven op 27 oktober 2025
Het was een regenachtige herfstochtend in het Sterrenbosch. Bladeren als verhalen, overal kleur, overal eindigheid. Ik liep met een vriendin. Eén van de weinigen die durft te blijven wanneer verdriet niet meer te troosten is, alleen te dragen.
De pijn zat diep in mijn lijf. Er kwam geen zin meer uit mijn hoofd. Alleen tranen. En toen een schreeuw. Een oerschreeuw die alles losmaakte wat vastzat: de controle, het begrijpen, het weten hoe het 'hoort'.
Ik ben al maanden in rouw. Mijn omgeving vindt het wel genoeg nu. Alsof er een klok op staat: zoveel maanden verdriet, en dan weer gezellig doen.
Maar er is geen klok op rouw. Er is alleen adem. Stilte. Soms een schreeuw. Soms een moment van zachte aanwezigheid.
Het is een existentiële eenzaamheid, de stilte na het verlies, wanneer niemand meer vraagt hoe het is. Alsof het alweer voorbij zou moeten zijn.
Zondag. Ik zit op de bank. Mijn lichaam rustiger, zachter. Een berichtje van haar: dat ze me zag, dat ze me hoorde.
En ik besef: dat is wat overblijft. De vriendschappen die niet weglopen wanneer de grond schraal is, wanneer het leven geen verhaal meer heeft.
Daar, in die eenvoud, herstelt iets in mij.

Joanne van Heumen is schrijver en systemisch begeleider bij verandering en verlies. Zij werkt met het verhaal van Inanna en is opgeleid bij Phoenix Opleidingen.
Over Joanne →






